Jako prawdziwy leń pisał tą książkę wiele miesięcy, próbując nadać jej jako taką grubość, tymczasem IMHO ważne jest zaledwie kilkanaście stron. I dla tych kilkunastu stron gorąco polecam całą książkę. Minęło już sporo czasu odkąd ją przeczytałem, ale jej wpływ pozostał na mnie nie zmieniony.

Prawie każdego dnia spędzam w autobusie na dojazd z/do pracy około dwóch godzin. Dwie godziny to kupa czasu. Dotąd czas swój spędzałem czytując pożyczoną od znajomych literaturę albo magazyn “Nowa Fantastyka” (lekkie i przyjemne, coś jak odpowiednik romansów dla kobiet). Niestety do księgozbiorów znajomych dostęp jest rzadki, a poziom opowiadań w magazynie jest zmienny, więc uznałem, że może czas się wziąć za coś odmiennego. Postanowiłem wejść do księgarni i kupić pierwszą lepszą książkę – dosłownie. Akurat tego dnia rozmyślałem trochę o historii, a może sprawił to quiz na FB, który sugerował, że moją życiową karierą powinna być związana z historią… w każdym razie skierowałem się ku działowi historii i wybrałem sobie tę oto książkę. Zacna grubość tomu spełniała moje ambicje, a temat jakże na czasie (no bo czego właściwie, tak naprawdę ci Arabowie chcą i o co to całe halo z Mahometem?) – więc ją wziąłem.

Wybór nie był zły. Książka może nie porywa, ale dosyć znaczna ilość tekstów źródłowych ożywia trochę suchy tekst wypełniony imionami i datami. Nie czuję się może dużo mądrzejszy po lekturze, ale pewne rzeczy się zdecydowanie rozjaśniły. Zaznaczyłem sobie też kilka nowych pozycji, z którymi chciałbym się zapoznać (głównie stare teksty), nie wiem tylko, jak je zdobyć :-/.

Czy polecam?
- Tak. Autor ma dystans do własnego tekstu i nie narzuca swojego zdania, opowiada w miarę ciekawie, a informacje zawarte w książce dają bazę do dalszych poszukiwań. Polecam tym bardziej, że jeśli chcesz ją przeczytać, to nie musisz już jej kupować ;-]

Dukaj jest aktualnie moim ulubionym pisarzem-futurologiem. Polecam tą książkę fanom twardej S-F, którzy nie boją się wyzwań. Ta powieść celowo uderza w czytelnika nawałem zupełnie nowych informacji – nowe słowa, nowe technologie, nowe pojęcia, nowe paradygmaty – nie było mi łatwo ogarnąć ten cały świat. Czytając ją czułem się jak dziecko, któremu pierwszy raz dano dostęp do Internetu przyszłości. Nie będę kłamał, że rozumiałem wszystko, o czym pisze, ale i tak bardzo mi się podobało.

Little time ago I read PHOTOSHOP magazine for the first time. Polish edition of course. Articles inside maybe weren’t very exciting, but quite educating. Generally it was pretty good level overall. The main drawback is that the magazine is too small. There were articles and tutorials for every level of advancement, but only one or two for each. This way from an 80-page magazine I found only two articles that interested me.

I used to work a lot with Photoshop in the past, but it was usually simple photo editing. I never needed to get into advanced techniques and since I worked a lot – I didn’t. Now, when I have more time for myself, I can spare more time on things that interest me. And so I uses two tutorials to make the following work. One tutorial was about portrait editing, to get the effect as you see, and the second showed how to use zoomify plugin in PS CS3. Zoomify lets you zoom very large images fast, and I guess I will use it often now.

Unfortunately the original photo wasn’t too sharp, so the overall effect while zooming is not so spectacular as it should be.

Niedawno po raz pierwszy miałem styczność z magazynem PHOTOSHOP. Zawarte w nim artykuły może nie porywają, ale są edukujące i generalnie całość jest na całkiem niezłym poziomie. Trudno powiedzieć, z czym związany jest mój niedosyt. 80 stron pisma jest wypełniona praktycznymi tutorialami i w miarę interesującymi artykułami o nowościach. Każdy znajdzie coś dla siebie, i trudno narzekać, ale… może właśnie stąd mój niedosyt. Mam na myśli to, że pismo próbując być uniwersalnym zamieściło treści dla różnych poziomów zaawansowania w pracy z grafiką, przez co każdy znajdzie “coś” dla siebie, ale z całości pisma zainteresuje go tylko 1 lub 2 artykuły. Tak było ze mną. Nie jestem początkujący jeśli chodzi o pracę z grafiką, ale nigdy nie zagłębiałem się za bardzo w różne techniki. Wystarczało mi, że efekt będzie na tyle dobry, żeby nadawał się do pracy. Teraz, kiedy traktuję temat bardziej hobbistycznie, z większą przyjemnością mogę zająć się poznawaniem krótkich tutoriali. I tak w jednej pracy wykorzystałem informacje z dwóch artykułów, czego efekt można zobaczyć poniżej:

Niestety oryginalne zdjęcie było trochę rozmazane, więc przy powiększeniu nie widać zbyt dużych zmian, ale przy zdjęciach o lepszej ostrości i naprawdę dużej rozdzielczości, efekt zoomify jest niezastąpiony.

Tutorial “Przekształcenie portretu” to zabawa na 5 minut dająca miły wynik, natomiast wykorzystanie plug-in’u zoomify z Photoshop CS3 pozwoliło na zamieszczenie dużego zdjęcia w małej przestrzeni.

I like to drink warm yerba mate sometimes, even though I am not such a hotspur like some of my friends or citizens of South America. Once I even bought a gourd – it is very nice to sip such infusion through a bombilla  on a lazy afternoon. Bombilla is a special metal pipe closed on one end, but with little holes. This way parts of the herb don’t go into the pipe.

If you don’t know what is yerba mate, then here I rush to explain. Simply it is a healthier replacement for the tea. Different taste, more vitamins and more stimulating. The main advantage for me is that you can pour water of any temperature onto the herbs and you will still get all the nice things out of it. If one doesn’t like its taste then you can even pour orange juice and then you will receive a drink called ‘mate russo’. Sweet.

Lubię czasem napić się ciepłej yerba mate, chociaż nie jestem takim zapaleńcem jak niektórzy moi znajomi, lub ludność Ameryki południowej. Kiedyś kupiłem sobie nawet tykwę na mate – popijać taki napar przez rurkę to jest całkiem przyjemne uczucie. Jeśli ktoś jeszcze nie zna yerba mate, to już wyjaśniam – najprościej powiedzieć, że jest to zamiennik herbaty, a konkretnie, że są to liście ostrokrzewu paragwajskiego. Dobrą cechą tej rośliny jest to, że wysuszone liście można zalewać zimną, ciepłą lub gorącą wodą, a  napój ciągle będzie zawierał i kofeinę i pozostałe drogocenne dla zdrowie składniki. Jeśli ktoś nie lubi specyficznego smaku yerba mate, może ją zalać nawet sokiem pomarańczowym, i otrzyma wtedy tak zwane ‘mate russo’.

Ci, którzy interesują się nowościami w branży zdrowej żywności, być może słyszeli już o Noni (morwa indyjska). Sok Noni to dosyć kontrowersyjny napój. Noni było podobno używane od wieków w medycynie ludowej jako lek przeciwzapalny i przeciwbólowy, a w dzisiejszych czasach sok noni uzyskuje status leku na wszystko. Pojedyncze badania sugerują, że noni może  wstrzymywać wzrost komórek rakowych, a ludzie na całym świecie konsumują noni na przeziębienie, astmę, lumbago, ból brzucha, problemy z oddychaniem, mdłości i kolki. Robi się z niej okłady na złamane kości a nawet szampon, który podobno pomaga zwalczyć wszy. Trudno uwierzyć we wszystkie właściwości tej jednej rośliny, tym bardziej, że mimo prób, żadne badania z prawdziwego zdarzenia nie wykazały medycznych skutków konsumpcji noni. W moim mniemaniu jest to skutek działania placebo, które jest dobrze znane z bycia lekiem na wszystko.

But returning to Akira, as I said, it impressed me a lot. Even though it is pretty old anime, the aesthetic sphere of the anime stands very high. I guess it showed a specific way to all later cyber and s-f anime. In my feeleing Akira is to cybermanga same as 2001: Space Odyssei to all s-f movies.Akira was the very first manga I saw, while I was aware that there is something called manga. I was a teenager then and the movie impressed me a lot. It was a time when Internet was available throught 5.6kb modems only and movies weren’t so easy to obtain back then. Almost prehistoric times, weren’t they? And it was only like what, 15 years ago?

But returning to Akira, as I said, it impressed me a lot. Even though it is pretty old anime, the aesthetic sphere of the anime stands very high. I guess it showed a specific way to all later cyber and s-f anime. In my feeleing Akira is to cybermanga same as 2001: Space Odyssei to all s-f movies.

The incoming cholecystectomy doesn’t bother me. The thing that I have to be on a special diet bothers me a lot. No chocolate. No eggs. Absolutely no fried food. No fresh bread(!?) …and the worst of all – no strong coffe! I can only drink very light coffe from now on. There is much more of what I cannot eat now, but the list is too long to put it here. Anyway…

…what am I supposed to eat now?! :-/

And here comes the idea. I wonder if a restaurant having special menus for all people who are on different kinds of diets would survive on market? I guess there are very many people who cannot eat different things but they would like to eat something tasty and yet they have to do everything themselves.

Imagine such a restaurant – for example you got diabetes, you simply ask for a special diabetes menu and you can choose anything you like without worrying that it will make you sick. And it tastes well (hopefully).

I wonder if there is such a restaurant somewhere there.In the recent days I found out that I’ve got some gallstones. They will make me a customer of a hospital in a near future, where I will take divorce with my gallbladder. It was nice to know you, you painful @$^#^&!.

The incoming cholecystectomy doesn’t bother me. The thing that I have to be on a special diet bothers me a lot. No chocolate. No eggs. Absolutely no fried food. No fresh bread(!?) …and the worst of all – no strong coffe! I can only drink very light coffe from now on. There is much more of what I cannot eat now, but the list is too long to put it here. Anyway…

…what am I supposed to eat now?! :-/

And here comes the idea. I wonder if a restaurant having special menus for all people who are on different kinds of diets would survive on market? I guess there are very many people who cannot eat different things but they would like to eat something tasty and yet they have to do everything themselves.

Imagine such a restaurant – for example you got diabetes, you simply ask for a special diabetes menu and you can choose anything you like without worrying that it will make you sick. And it tastes well (hopefully).

I wonder if there is such a restaurant somewhere there.

To be honest, I almost don’t use mp3 player and movie player, I use internet radio from time to time, but I simply love the ebook reader I installed – MobiReader. When I tell people that I read books on my phone, they don’t believe and sometimes they laugh. In fact I find it much easier to read books on my mobile, because the screen is always well visible despite of the light in a room or wherever I am at that moment. It is also very light while big books tire my hand pretty fast. One may tell the screen is small (which is untrue) so the letters will be so little that reading them will tire one’s eyes, but you can amend the size of the letters. Let’s avoid too much talking. Look for yourself (click to enlarge).

What else? Nah, not much, so I will just throw some specifications:

Key Features are:

• HSDPA
• 100 Grams in weight
• 16 Million colours, 2 inches 240×320 pixels display
• WiFi with VOIP capabilities
• Symbian OS 9.1
• 2 Megapixel Camera

It’s been a while since I bought my Nokia E51 and it seems not so new and great anymore after iPhone and so many other mobile phones have been released. Well, I think it still kicks ass. When I was looking for a new cell phone I was mainly thinking of Internet browsing (using Wi-Fi), checking e-mails and reading ebooks. Nokia E51 does all these things and many more. Since it works on an open source Symbian S60 system, I can download and install (and I did) very many applications like movie player, mp3 player, internet radio (cool!), maps and whatever else comes to your mind.

To be honest, I almost don’t use mp3 player and movie player, I use internet radio from time to time, but I simply love the ebook reader I installed – MobiReader. When I tell people that I read books on my phone, they don’t believe and sometimes they laugh. In fact I find it much easier to read books on my mobile, because the screen is always well visible despite of the light in a room or wherever I am at that moment. It is also very light while big books tire my hand pretty fast. One may tell the screen is small (which is untrue) so the letters will be so little that reading them will tire one’s eyes, but you can amend the size of the letters. Let’s avoid too much talking. Look for yourself (click to enlarge).

What else? Nah, not much, so I will just throw some specifications:

Key Features are:

• HSDPA
• 100 Grams in weight
• 16 Million colours, 2 inches 240×320 pixels display
• WiFi with VOIP capabilities
• Symbian OS 9.1
• 2 Megapixel Camera

..at least it is what he told me.

I am trying to participate in some photo contests lately as they motivate me to do things I wouldn’t dare in other way.

This photo is for the contest called “People’s faces” or maybe “People’s aspects”?

Every time I see some photo contest topic, first things that come to my mind are the dark ones. For example there was a topic “Places worth visiting” some time ago. I imagine people would send images of beautiful places. I planned to go to dog’s shelter, slaughterhouse, dump.. I regret I didn’t do that after all, guess I am still little too shy and lazy for such trips.

This topic was easier. I had a man on my mind to ask for posing, but he was absent. I spent half an hour wandering around railway station and finally spotted this man on the market square in Krakow. I couldn’t make myself to talk to him and ask him to pose. I felt so embarrassed. I followed him for 20 minutes, watching him begging for money, taking food out of trash cans, waiting for the right time. Finally asked him to pose for me and he agreed.

He said he is homeless for last 12 years and an alcoholic too and that he used to be a commando. I regret I didn’t ask him about his age or more information about his life.

..at least it is what he told me.

I am trying to participate in some photo contests lately as they motivate me to do things I wouldn’t dare in other way.

This photo is for the contest called “People’s faces” or maybe “People’s aspects”?

Every time I see some photo contest topic, first things that come to my mind are the dark ones. For example there was a topic “Places worth visiting” some time ago. I imagine people would send images of beautiful places. I planned to go to dog’s shelter, slaughterhouse, dump.. I regret I didn’t do that after all, guess I am still little too shy and lazy for such trips.

This topic was easier. I had a man on my mind to ask for posing, but he was absent. I spent half an hour wandering around railway station and finally spotted this man on the market square in Krakow. I couldn’t make myself to talk to him and ask him to pose. I felt so embarrassed. I followed him for 20 minutes, watching him begging for money, taking food out of trash cans, waiting for the right time. Finally asked him to pose for me and he agreed.

He said he is homeless for last 12 years and an alcoholic too and that he used to be a commando. I regret I didn’t ask him about his age or more information about his life.

In order to participate in a photo contest “Polish nature” I woke up on Sunday at 6 in the morning to shoot some swans. I couldn’t find anything really interesting around me and swans are always looking good. I decided to try making a strobist photo, with very strong flashes from short distance. I went to Vistula river, near Wawel castle and found a nice place where I could throw bread pieces on ground. Soon a couple of young, gray swans came, but they didn’t look very well. Finally some adult swans swam to me and I started to shoot for next half an hour. It took 10-15 seconds for my flashes to recover after each shot but all went good and I made few photos that look very nice.

In seconds everyone was calling 112 and people started to run towards the body. I couldn’t decide what to do.

Probably a course of first aid would be a good idea… :-/. The only thing I remembered from classes was that one musn’t move the body in case of spine damage.

I could see the car, an opened airbag, and car’s interior full of smoke. I moved towards the place to see more details. I didn’t even dream about helping in any way – I wouldn’t know what to do. I felt shame.

A group of people were deliberating if the victim shall lay on his back or on his side. In the meanwhile the man recovered. Spitting with blood he asked to take his helmet off. I was surprised he was able to talk. I was surprised he was alive! He even tried to stand up, but a dozen of hands pulled him back.

He moved his legs (thank gods). He complained about the pain in his arm, probably broken…

The ambulance came in 6 minutes, fire fighters in 9 and police few minutes later. I went away.

I will never forget the moment he hit the car and flied in the air like a puppet… such a shocking view.Yesterday I witnessed a motor accident which had happened, like, 100 mts from me. The guy on the motorcycle passed me driving around 60-80 km/h. I followed him with my eyes thinking “He is driving too fast, it is dangerous…” and next second I saw a car turning left from an opposite lane. The man in a car must have noticed him too late and was already crossing motorcyclist’s way. Quite fast, but still too slow. The man on a motorcycle broke in panic – too late, his motor-bike started to turn and slide, approaching its fate with deadly speed. So fast. Motorcycle hammered into a car, and the man rolled over it, crushing into car’s corner. The car was still in movement and the motorcyclist bounced 5 meters to the right like a mannequin. I froze for a moment, cursing aloud. Half second later man’s body lied with no movement. I was sure he was dead.

In seconds everyone was calling 112 and people started to run towards the body. I couldn’t decide what to do.

Probably a course of first aid would be a good idea… :-/. The only thing I remembered from classes was that one musn’t move the body in case of spine damage.

I could see the car, an opened airbag, and car’s interior full of smoke. I moved towards the place to see more details. I didn’t even dream about helping in any way – I wouldn’t know what to do. I felt shame.

A group of people were deliberating if the victim shall lay on his back or on his side. In the meanwhile the man recovered. Spitting with blood he asked to take his helmet off. I was surprised he was able to talk. I was surprised he was alive! He even tried to stand up, but a dozen of hands pulled him back.

He moved his legs (thank gods). He complained about the pain in his arm, probably broken…

The ambulance came in 6 minutes, fire fighters in 9 and police few minutes later. I went away.

I will never forget the moment he hit the car and flied in the air like a puppet… such a shocking view.

click, to see – Kraftwerk concert in Krakow, PL 2008 short video

But besides that, all is going well. I am trying to participate in different photo competitions and recently I even found a job as a photographer and I feel great about it.

Pamiętacie? Całkiem interesująca to była historia.

Znalezione na nostalgia.pl

Pamiętacie? Całkiem interesująca to była historia.

Znalezione na nostalgia.pl

Dreszcz mnie przechodzi, kiedy tego słucham. Ciekaw jestem, kim będzie za 20 lat.

Klaudia Kulawik – zapamiętam sobie to imię.

A kiedy do głosu dochodzi moja analityczna część umysłu (ACU), budzę się jak ze snu i powoli do mnie dociera…

Jak to możliwe, że wzruszyłem się tak bardzo? Co to właściwie było?!

Piosenka. A poruszyła mnie jakby sama śmierć i życie zatańczyły mi przed oczami walca.

Nadzwyczajne!

Wydaje mi się, że reakcja Chylińskiej wzruszła mnie chyba nawet bardziej niż sam śpiew. Nie wzruszyłbym się aż tak, gdybym nie obserwował jej wzruszenia. To chyba podobna reakcja do tej, jaką mam podczas oglądania horroru – nie boję czającego się niebezpieczeństwa, ale grozy, która wybucha na twarzy aktora. Taki pierwotny, zwierzący instynkt, atawizm w czystej postaci. Tak samo tutaj – patrzę na wzruszenie na twarzy Chylińskiej, i uczucie potęguje się we mnie.

Jak zwykle, niezależnie od moich chęci, moja ACU zaczyna rozkładać sytuację na części, próbując zgłębić to zjawisko i kłębiące się we mnie chaotycznie uczucia.

- Tekst, dojrzały, przenikliwy, który opisuje jakby esencję naszego (smutnego?) życia.

- Głos, który wzbudza dreszcz. Przejmujące, dogłębne i pełne przeżywanie pieśni.

- W ustach dziecka – uosobienia niewinności, które nie ma prawa znać tej smutnej rzeczywistości, brzmi jak przesłanie z zaświatów. Dosłownie! Co ona musiała przeżyć, żeby tak zaśpiewać!?

- I ta emocja w głosie, która wzbudza nieokreśloną tęsknotę i żal.

Ponownie oglądam jej występ i (klik) ponownie wyciska mi łzy. Ba! Wilgotnieją mi oczy na samo wspomnienie jej śpiewu. (klik) Po jeszcze jednym wysłuchaniu mam ochotę być lepszą osobą.

Skąd się biorą takie mocne reakcje?! Wydaje mi się, że nie poddaję się łatwo zewnętrznym wpływom, a tutaj w jednej chwili mięknę jak przekłuta piłka. Przerażające, jak szybko i łatwo można wpłynąć na człowieka.

Mam szczerą nadzieję, że jej talent nie zostanie zmielony na pustą rozrywkę i ktoś z prawymi intencjami zaopiekuje się jej osobą. Jest potężna – porusza serca na wskroś. Boję się pomyśleć, co by było, gdyby zamiast ze współczuciem zaczęła śpiewać z gniewem. Brrr…

That is the best one I could make. I caught her and put in a jar for the session.

This is ‘Mucha’, an old bitch, who agreed to take few photos of her in macro. Her hair look like hedgehog’s spikes.

This poor thing was told to have “parasitoid mites on the bumblebee”.

As many times before, me, my wife and our son went to St. Petersburg to see my mother-in-law and have two weeks of holiday. These days St. Petersburg is more expensive than London (Cider for 5 pounds, small beer for 2.5 pounds) so we mostly stayed at home (which is about half an hour by train from the center). From our previous trips I knew that I will get bored fast so I took my old Minolta 7i with some macro rings and tried to make some macro photos – with poor result. Macro rings suck – aberration is so big that only small center of the photo can be framed. Have a look:

That is the best one I could make. I caught her and put in a jar for the session.

This is ‘Mucha’, an old bitch, who agreed to take few photos of her in macro. Her hair look like hedgehog’s spikes.

This poor thing was told to have “parasitoid mites on the bumblebee”.

At the actual point we can consider used cars only and we are focusing to buy VW Golf III or IV. We will probably try to import it from Germany, find some old man, who used it only for sunday services for last years or something like it. I wonder if we will have such a luck when it comes to it.

Honestly, the whole idea scares me a little. Registering the car in Poland, paying car insurance, probable car repairs, possible car accidents, holes in the streets (still many of them in Poland), gasoline prices going up all the time (even though market prices go down recently)… ufff. Now I am scared ;-]. Did I miss anything?

Good thing I cannot buy it now ;-D.

If there was a possibility my wife would probably rape me to take a car loan, but fortunately I am a freelancer and I cannot take one. Ha!I don’t even have a driving licence, but I am thinking more and more about buying myself a car. It started with my wife, who desparatly wants one and even made a license recently. As a pragmatic person I usually don’t even think about stuff I cannot afford, but this time I must admit – a car would be a real help in our life. Shopping, trips, holidays, work, late parties etc. etc.

At the actual point we can consider used cars only and we are focusing to buy VW Golf III or IV. We will probably try to import it from Germany, find some old man, who used it only for sunday services for last years or something like it. I wonder if we will have such a luck when it comes to it.

Honestly, the whole idea scares me a little. Registering the car in Poland, paying car insurance, probable car repairs, possible car accidents, holes in the streets (still many of them in Poland), gasoline prices going up all the time (even though market prices go down recently)… ufff. Now I am scared ;-]. Did I miss anything?

Good thing I cannot buy it now ;-D.

If there was a possibility my wife would probably rape me to take a car loan, but fortunately I am a freelancer and I cannot take one. Ha!

Oglądałem wczoraj film dokumentalny pt. “Zeitgeist” – być może już o nim słyszeliście. To niezależna produkcja ukazująca historię i współczesny świat w mało dotąd znanym kontekście. Aktualnie jest to chyba też najczęściej ściągany z Internetu plik.

Ten film naprawdę mną wstrząsnął. O ile część o religii oraz terroryźmie nie były dla mnie zupełną nowością, o tyle część dotycząca banków całkowicie wytrąciła mnie z równowagi..

Na początku oglądania filmu myślałem sobie – “…co on p**oli?!”. Musiałem zatrzymać film i zacząłem szperać w sieci próbując zweryfikować podawane w filmie z taką pewnością informacje (nie podaję jakie, żeby nie zepsuć efektu) – z połowicznym skutkiem. Coś znalazłem, ale żeby dojść do prawdy, musiałbym raczej iść do biblioteki i posiedzieć nad tekstami źródłowymi. Sprawa trochę się wyklarowała, kiedy wszedłem na oficjalną strone www.zeitgeistmovie.com i przeczytałem działy “Statement” oraz “Sources”.

Film zebrał wiele krytyki jak również zdobył pierwszą nagrodę na Best Feature Documentary/Artivist Spirit at the 4th Annual Artivists Awards in 2008 in Hollywood, CA.

Autor filmu zwraca uwagę, aby nie wierzyć ślepo we wszystkie zawarte w filmie informacje, ale aby przedsięwziąć własne badania w interesujących go kwestiach. Wielokrotnie wspomina, że jego celem nie jest odsłonięcie światowego spisku, ale sprawienie, że ludzie zaczną bardziej krytycznie podchodzić do napływających do nich informacji.

Oceń te zdjęcia :-]

Nothing happened, it just stopped working out of the blue. No diagnostic software could tell me what is wrong. The fact that it died right after warranty finished makes me suspicious…

Heh, chyba czas zastanowić nad zmianą swojego imidż…

Those two are from competing Cracovian football fan clubs. Didn’t let me show their faces as they would be troubled by people from both fan clubs.